Mikołaj jak na przedszkolaka wypada z
okazji Dnia Babci brał udział w przedstawieniu. Nie spodziewałam
się rewelacyjnego występu, bo do tej pory na występach z okazji
Dnia Matki, czy przedszkolnej wigilii maluchy raczej się krępowały
i po kolei szły do rodziców z płaczem. Mój był dzielny i nie płakał
zostając prawie do końca, ale jednak bez śpiewów czy tańczenia.
I dlatego tym razem mnie zaskoczył i to bardzo. Jest trochę
starszy, ale mimo wszystko takiego tańca, recytowania wierszyków i
odśpiewania „Sto lat!” się nie spodziewałam. Był rewelacyjny!
I nie tylko on, bo cała grupa wszystkich zaskoczyła z opiekunkami
włącznie. Ukłonił się tak cudownie i z pasją, że prawie się
przewrócił i stanął na głowie, a ratując się przyklęknął,
po czym uśmiechnięty wstał i wysłał mi buziaki ;) Występując patrzył czy aby na pewno go obserwujemy, uśmiechał się. Cudowny! Potem dumnie niósł
prezent (laurki i słodycze).
Po części artystycznej był tradycyjnie drobny
poczęstunek i zabawy. Moja mama przyjechała dopiero popołudniu,
więc ją zastępowałam z Dominikiem i dzięki temu mogliśmy się
pobawić z Mikołajem i jego grupą. Starszy Brat wszystko pokazał, przyniósł zabawki, a
potem Młodszym zainteresowały się koleżanki Mikołaja i go
zagadywały, głaskały, przynosiły zabawki i robiły herbatkę ;)
Bardzo się cieszę, że poszłam, a jeszcze bardziej mnie cieszy, że
choć zapytałam Bąbla, czy chce z nami wracać, to stwierdził, że
zostanie na obiedzie i wróci normalnie. I cieszy mnie to dlatego, że
chwilami mam jednak wyrzuty, że chodzi do przedszkola, ale upewniam
się co jakiś czas, że jest mu tam dobrze. Bawi się z dziećmi, ma
inne zabawki, uczy się nowych zabaw i co ważne lubi panie a
jedzenie mu bardzo smakuje. Dzisiaj też go odprowadziłam i zapytałam czy może przyjść po niego wcześniej, ale stwierdził, że nie, że normalnie. Zuch chłopak :) Za to później poszliśmy i się wyspał porządnie.
W piątek było w przedszkolu przedstawienie z okazji Dnia Mamy i Dnia Taty - tak połączone w jedno. Maluchy wystawiały Złotowłosą i trzy misie. Mikołaj nie występował, tzn. nie miał roli, ale śpiewał z wszystkimi. Były też życzenia dla rodziców i laurka. O taka z guzików :) Wprawdzie nie z tych, które przyniósł, ale albo sobie wybrał inne, albo coś się pomieszało - nieważne. Rękodzieło od mojego trzylatka jest. Jaka radość przy wręczaniu - bezcenna. Do tego zrobiona przez niego ramka ze zdjęciem ozdobiona muszelkami. Wspaniały jest! Musielibyście zobaczyć jak się cieszył, wyrywał ze śpiewaniem, sprawdzał czy na pewno patrzymy i klaszczemy. Po przedstawieniu jeszcze chwilę zostaliśmy i zrobiliśmy sobie rodzinne zdjęcie, bo takich mamy zdecydowanie za mało. Dziękuję Ci Synu za piękne życzenia i taniec :*
